Het verhaal van ons “proefkonijn”

10 november 2018

Wie kan beter over zijn ervaring als “proefkonijn” vertellen dan Toon zelf?

Je kent het gevoel wel. Dat gevoel van goede voornemens die niet blijven duren. Zo heb ik al menigmaal aan het begin van het jaar het goede voornemen uitgesproken. Iets meer sporten en gezonder leven. Elke keer opnieuw moest ik echter tot mijn eigen scha en schande vaststellen dat het voornemen een beperkte levensduur had. Zonder blijvend effect op mijn levensstijl. Het ontbrak me aan een aspirationeel doel om naartoe te leven. Want laten we eerlijk zijn: zonder een concreet doel is alles maar een beetje… ach je weet wel , zo een beetje ijl.

Als tiener was ik zeer sportief. Ik was niet weg te slaan van tennisvelden en ging op geregelde tijdstippen met vrienden mountainbiken in onze Vlaamse Ardennen. Een drukke job, kinderen en nog wat extracurriculaire bezigheden duwden het sportieve steeds verder naar de achtergrond. Ik wisselde spierkracht voor de paardenkracht van motoren en ondernam verschillende avontuurlijke reizen. Tot op vandaag blijf ik dromen van ‘expedities’ naar adembenemende bestemmingen.

Plannen smeden om met de motor naar plaatsen als Kirgizië te trekken kregen in de loop van de tijd een wending. Na een verkenningstocht naar Turkije op mijn motor groeide het idee om iets te doen op eigen kracht. Niet alleen het vervoersmiddel, maar ook de bestemming onderging een ommezwaai: de hoogvlaktes van Bolivia.

Dit allemaal dankzij gesprekken met Maxim en Jens. Zij zorgden dat een droom een doel werd, en de weg naar dat doel kreeg duidelijk vorm. Als proefkonijn gaf ik me over aan hun project. Zo vormde zich een kader waarbinnen ik de nodige begeleiding kreeg om de opdracht te volbrengen.

Natuurlijk spreekt de praktische omkadering van trainings- en voedingsschema’s, inspanningsproeven en sportadvies voor zich. Maar het doorslaggevende is de flexibiliteit en de motivatie om het programma af te werken. Na elke training een bemoedigend berichtje, het flexibel omgaan met mijn drukke agenda en het herplannen en aanpassen van trainingen waar nodig. Het samen afwerken van de mijlpalen en een persoonlijke aanpak maken dat je nooit opgeeft. Ook niet als het even net iets minder gaat.

Ik kijk er naar uit om vanaf februari met een groep gelijkgezinden de Uturuncu uitdaging aan te gaan. Om toe te werken naar een unieke doel: het bedwingen van de Boliviaanse hoogvlaktes! Want zijn we niet allemaal op zoek naar die ene bijzondere ervaring? Een ervaring als keerpunt naar een gezonde avontuurlijke geest in een gezond geoefend lichaam?

Toon